Anneler gününü kutlamayalı o kadar sene olmuş ki, kavramı unuttuğumu, her aldığım mesajda şirketi kara listeme aldığımı farkettim nedense. Ben artık aştım desen bile kendine "Annenizi mutlu edin" diye gelen her mesaj size hayatı baştan sorgulatıyor. Acaba gerçekten mutlu edebildim mi? Otuzlu yaşlarımda beni nerede görmek isterdi acaba? Halbuki benim annem lise mezuniyetimi bile görememişti..
Özel hayatı paylaşma o kadar gelenek haline geldi ki son zamanlarda (kabul, ben dahil) anneler ya da babalar gününde beraber çekilen fotoğrafı paylaşmak adet oldu. Bu anneler günü de farklı olmayacak, benim gibiler boynu bükük, arkadaşlarının paylaşımlarına bakıp boğazı düğümlenecek. Bir temenni; sosyal ağlarda yaptığınız paylaşımlar kadar o güzel insanlarla, annelerinizle, bolca vakit geçirin.. çünkü yarın çok geç..
Mesela neyi isterdim biliyor musunuz? Üstüm başım çamur içinde mahalle maçından eve döndüğümde annemden yediğim fırçayı tekrar yaşamak, evde topla bir şeyler devirince uzaktan gelen terliği tekrar görmek.. Akşam hava kararınca top sahasında kendimden geçmiş bir haldeyken annemin sesini duymak ve yemek vaktinin geldiğini anlamak.. Zamanı geri getiremeyeceğime göre benim için mümkün olmayan şeyler.. Tek yapabileceğim iyi bir insan olmayı başarabilmek, belki o zaman benim için anneler günü kutlu olabilir.
Son söz; tüm güzel, değerli, cefakar annelerin günü kutlu olsun! İyi ki varsınız.. Aradan 15 sene geçti, ben de kendimce paylaşım yapayım madem..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder