Lolo Jones

2008 Pekin'de unutamadığım bir sporcu varsa o da Lolo Jones'tur. Amerikalı güzel atlet 100 metre engelli koşularının favorisi olarak geldiği Pekin'de finale kadar çok başarılı yarışlar çıkarmış finalde de koşuyu rahat bir şekilde önde götürürken sondan üçüncü engele takılmış ve rahat kazanacağı yarışı yedinci bitirmişti.

O olimpiyatların en duygu dolu yarışıydı benim için. Duygusal sporculara, inişli çıkışlı grafiği olan sporculara hayranlığımı her zaman söylemişimdir. Dün Roma'daki diamond league grand prix'sinde final koşan Lolo Jones yine engele takıldı ve yarışı yürüyerek tamamladı. Sanırım engele takılmak giderek kronikleşiyor onun için. Bu tür teknik koşularda konsantrasyon ve özgüven çok önemlidir. Lolo Jones giderek özgüvenini kaybetmeye başlamış. Bir sporcu için en kötü sakatlık kendine güvenini yitirmekten iyidir. Kendisini toparlamasını ve kazanabileceğine inanmasını canı gönülden istiyorum. 2012 Londra'da kendisinden altın madalya bekliyorum.

Son olarak, Nevin Yanıt'ı neden diamond league'de koşturmadıklarını anlamıyorum. Bir sakatlığı var mı bilmiyorum ama yeni bir Süreyya Ayhan yaratacaklar sanırım. Bir atlet için en iyi antrenman yarışmaktır. Antrenörlerinin bunu iyi bilmesi lazım.