Bize hep değer bilmek öğretildi.. Düşeni kaldırmak mesela..
O yüzden bir arkadaşımız düştüğünde dizinde yara olan bizmişiz gibi hissettik hep..
Hep paylaşmak öğretildi..
Çocuk yaşta canlı canlı Şirinler'in paylaşımcılığını sevdik..
Marx okumadan.. Siyasi bir görüşümüz olmadan..
Meğersem hayat pek de öyle bir yer değilmiş..
bize hep sevmek, saymak ve kalp kırmamak öğretilirken
başka diyarlarda çocuklara sadece ne pahasına olursa olsun kazanmak öğretilmiş..
Makyavelistlerde varmış bu hayatta meğer..
Onlar hep sermayenin gücü ile büyütülmüş..
O zengin ailelerin çocukları, canı ne isterse onu satın almış..
Sıkıldığı zaman çöpe atıp yenisini alarak büyümüş..
İşte bizlerin hiç anlamadığı bu oldu;
bize hep kırmamak, sevmek, saymak öğretilirken
başka çocuklara mutlu olmak için istediği ne ise onu yapmaları öğretilmiş..
Kısaca senin mutlu olman için parası ne ise veririz denilmiş..
O yüzden kırıp kenara attıkları hep bir oyuncak sandılar..
Hep yenisini buldum onu satın alacağım dediler..
Bilemediler ki kırdıkları aslında bir insan kalbiydi..
O zaman bu yazı da her düştüğümde yanı başımda olan her düştüğünde yanı başında olduğum mahalle çocuklarına gelsin..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder