Askerden yeni dönmüşüm, Beşiktaş maçlarına gitmek için İstanbul'da iş arıyorum, tıpkı üniversite tercihini Beşiktaş'a endeksli yaptığım gibi.. Sene 2010, aylardan ağustos.. Beklediğim iş teklifi geliyor ve İstanbul'un yolunu tutuyorum ev aramak için.. Tabii ki öncelik stada yakın olması, sahibinden'de filtreleyip aramaya başlıyorum. Evin iki odası olması lazım, sonuçta eve kalmaya gelecek bir sürü insan var. Bugüne kadar kimseye yerim yok dememişiz, yakıştıramıyoruz kendimize.. Ve o anda karşıma çıkıyor bu büyülü yer.. Görür görmez beğeniyorum ve yokuşlarına aldırış etmeden tutuyorum, ve hikaye burada başlıyor.
Herkesin çok sevgiği bir laf var; "Kasımpaşa hayatı, Tophane insanları öğretir" diye.. İşte bu Gayrettepe'de öyle güzel şeyler öğretiyor ki bana, hayattaki tüm yokuşlara rağmen tırmanman gerektiğini, kimseyi yarı yolda bırakmaman gerektiğini, nasıl seveceğini, nasıl unutacağını ve hatta sevgiliyi nasıl mutlu edebileceğini bu ev bana öğretiyor.. Kısacası Gayrettepe adam olmayı öğretiyor.
O kadar anı var ki bu evde sadece içime atabildiğim.. Keşke duvarların dili olsa da anlatabilse.. Mavi oda mesela.. Öyle maviydin ki sen, huzur bulurdum her baktığımda.. Yarım kaldı her şey o kapıyı son çekişimde. Senden ayrıldıktan sonra hayal kuramaz oldum belki de.. En güzel anıları sende yaşadım mavi, en güzel hayalleri sende kurdum ben.. Peki ya o eve girdiğin gibi dahil olduğun salona ne demeli.. Yeri geldi 10 kişi doluştuk, yeri geldi yalnız başıma bir filmi beraber tamamladık..
Dilim varmıyor bu kadar anıyı yazmaya, denk gelir okur üzülürsün diye.. Ayrılık vakti gelmişti artık, her ne kadar hiç gidemesem de.. Sen sağ ben selamet yolumuza devam etme vakti be Gayret, sağlıcakla kal.. Sana olan borcum bitmez ama adamlığı harfiyen öğrettiğin için sana minnetarım.. Yolun açık olsun..
Sülocum, teşekkür ediyorum.. Hep beraber güzel güneşli günlere:) Yeğenimi de öpüyorum:)
YanıtlaSil