Deron Williams ile bu takımın şampiyonluğu zorlayacağını Efes, Ülker FB ve Galatasaray ile aynı seviyede yani euroleague seviyesinde bir takım olduğunu sene başında söylemiştim. Ardından lokavt sona erdi ve iki NBA oyuncumuz kendi ligine geri döndü. Yarı finale kadar gider daha fazlasını yapamaz çünkü kadro çok kısıtlı ve dar rotasyon yapıyorlar demiştim.
Ergin Ataman ve öğrencileri beni gerçekten yanılttı. Bu dar rotasyonu ile adeta basketbol nasıl oynanmalıdır adında ders veriyorlar. Bu takım, bildiğim kadarı ile tek mağlubiyet ile Euro Challenge (eski adı ile Koraç kupası) kupasını ve Türkiye kupasını alırken de sürekli olarak aynı şeyi yaptı. Daha çok ribaund, daha çok top çalma ve daha çok blok... Yani topu daha çok istemek. Maçları daha çok istediklerini hep daha çok mücadele ederek hep savaşarak gösterdi. Kafa kafaya giden maçlarda ise hep son topları daha rahat, akılcı ve soğuk bir şekilde kullanarak baskıyı kendi lehine çevirdi. Hücumda ise üstad David Hawkins ve Carlos Arroyo önderliğinde basketbolun bütün doğrularını uygulayarak üzerine de görsel şöleni ekleyip aşılmayacak savunma olmadığını gösterdiler.
Bu takım her şeyi o kadar doğru yapıyor ki kendilerinden o kadar eminler ki Rivers-Rimac-Griffith'li Tofaş'tan beri ilk defa bu kadar heyecanla bir takım izliyorum. Baskıdan ve panikten tamamen arınmış (arada Serhat Çetin'in yanlış tercihlerini saymazsak) istedikleri ve oynadıkları zaman kazanacağını bilen bir takım hüviyetine bürünmüş durumdalar. Bugün maçı izlerken bunu gördüm. Koskoca Efes'i 55 sayıda tutmaları ve ezip geçmelerini taktik teknik ile açıklayamazsınız. Bu tamamen inanmış, bütünleşmiş ve yetenekli oyuncularla kurulu takımın özgüven gösterisidir.
1975 yılından beri basketbolda şampiyonluğa hasret Beşiktaş'a bu kadar kötü geçen (her anlamda) bir yılda hayatta bazen güzel şeylerinde olduğunu göstermiştir. Ergin Ataman ve öğrencilerine üç kupa yeterli değil, bu takım çok daha fazlasını hak ediyor. Cuma günü Sinan Erdem'in filesini kaptan Hawkins keserken görmek dileği ile sağlıcakla kalın.
Ergin Ataman ve öğrencileri beni gerçekten yanılttı. Bu dar rotasyonu ile adeta basketbol nasıl oynanmalıdır adında ders veriyorlar. Bu takım, bildiğim kadarı ile tek mağlubiyet ile Euro Challenge (eski adı ile Koraç kupası) kupasını ve Türkiye kupasını alırken de sürekli olarak aynı şeyi yaptı. Daha çok ribaund, daha çok top çalma ve daha çok blok... Yani topu daha çok istemek. Maçları daha çok istediklerini hep daha çok mücadele ederek hep savaşarak gösterdi. Kafa kafaya giden maçlarda ise hep son topları daha rahat, akılcı ve soğuk bir şekilde kullanarak baskıyı kendi lehine çevirdi. Hücumda ise üstad David Hawkins ve Carlos Arroyo önderliğinde basketbolun bütün doğrularını uygulayarak üzerine de görsel şöleni ekleyip aşılmayacak savunma olmadığını gösterdiler.
Bu takım her şeyi o kadar doğru yapıyor ki kendilerinden o kadar eminler ki Rivers-Rimac-Griffith'li Tofaş'tan beri ilk defa bu kadar heyecanla bir takım izliyorum. Baskıdan ve panikten tamamen arınmış (arada Serhat Çetin'in yanlış tercihlerini saymazsak) istedikleri ve oynadıkları zaman kazanacağını bilen bir takım hüviyetine bürünmüş durumdalar. Bugün maçı izlerken bunu gördüm. Koskoca Efes'i 55 sayıda tutmaları ve ezip geçmelerini taktik teknik ile açıklayamazsınız. Bu tamamen inanmış, bütünleşmiş ve yetenekli oyuncularla kurulu takımın özgüven gösterisidir.
1975 yılından beri basketbolda şampiyonluğa hasret Beşiktaş'a bu kadar kötü geçen (her anlamda) bir yılda hayatta bazen güzel şeylerinde olduğunu göstermiştir. Ergin Ataman ve öğrencilerine üç kupa yeterli değil, bu takım çok daha fazlasını hak ediyor. Cuma günü Sinan Erdem'in filesini kaptan Hawkins keserken görmek dileği ile sağlıcakla kalın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder